Hefajstos, boski kowal, kruszcu złom z ciemnicy

Gór przepastnych, gdzie wiecznie panuje noc głucha,

Dobywszy, z trudem niesie, sapie, chwyta ducha,

Aż wreszcie na ziem ciska w głębi swej kuźnicy,



I skinął: na znak jego czujni robotnicy,

Cyklopi, ogień niecą: już żar krwawy bucha;

Więc bryłę weń wrzucają, aż skier zawierucha

Gardzielą Etny strzela w dymów nawałnicy.



On tymczasem młot chwyta w dłoń i z siłą turzą

Kuje metal jęczący, a echem mu wtórzą

Uderzenia Cyklopów - olbrzymich wśród żaru.



A coraz bardziej nagli młota swego razy,

Albowiem ujrzał, mocą swej twórczej ekstazy,

Na tarczy Achillesa Gród w łunach pożaru.


Jeżeli w barwach masz myśli osnowę,

I od barw mowa tajemnicza płonie;

Jeżeli zazdrość żółte nosi skronie,

W zielony stroi liść nadzieja skronie.

 

Przyjm, luba bukiet przeze mnie uwity !

On w barwy lśni się, jak poranne świty

I me uczucia wszystkie opowie szczerze,

 

Bo miłość moja, pamięć i cierpienie,

Nadzieję jasną i sławy promienie,

Duszę mą całą składam ci w ofierze.