Kto nie znał czarnej godziny tęsknoty

I walk wewnętrznych z duszy huraganem;

Komu nie tkwiły cierpień w duszy groty

I kto nie zadrżał przed uczuć wulkanem:

Ten Boga nie zna! 



Kto łzy nie wylał na widok nędzarza

I łez nie otarł płaczącemu bratu;

Kto nie oglądał grobowców cmentarza

I kto tęsknego nie ma wspomnień kwiatu;

Ten Boga nie zna! 



Kto poza sobą już nie widzi świata;

Kto się nie uznał w Wszechharmonii dźwięku

Tonem, co z ducha Arcymistrza wzlata,

I brzmi radością, lub kona wśród jęku:

Ten Boga nie zna! 



Komu służalstwa nie ciążą okowy;

Kto do tyrana nóg trwożliwie pełza

I kto sprośnymi niewolnika słowy

Ducha swojego górny polot kiełza:

Ten Boga nie zna! 



Kto głosu serca nie pytał o radę,

A zawsze tylko rozumem się rządzi;

Kto drugim nie niósł życia lecz zagładę

I kto jest pewien, że nigdy nie błądzi:

Ten Boga nie zna!


Czas żarów południowych płomiennego stepu:

Na pustyni bezbrzeżnej hymny lazurowe

Nieskończonej otchłani błękitnego sklepu; 

Rozciągnięte lubieżnie na piaskach lwy płowe;



Miedź lśniąca, metaliczna pełzających gadów,

Uparty, monotonny, ciągły syk szarańczy;

Pościg strusiów, szalonych pustyni nomadów;

Taniec palmy na jednej nodze opętańczy.



A nagle - srebrne szmery i piany potoku,

Szum jodeł zawieszonych u przepaści stoku,

Przedświtu wiosennego najświętsza godzina,



I biała epifania kapłanki Odyna

Z brzęczeniem pszczół w jej włosów złocistych pożarze:

- Zbłąkanej karawany mych myśli miraże!