Kto nie znał czarnej godziny tęsknoty

I walk wewnętrznych z duszy huraganem;

Komu nie tkwiły cierpień w duszy groty

I kto nie zadrżał przed uczuć wulkanem:

Ten Boga nie zna! 



Kto łzy nie wylał na widok nędzarza

I łez nie otarł płaczącemu bratu;

Kto nie oglądał grobowców cmentarza

I kto tęsknego nie ma wspomnień kwiatu;

Ten Boga nie zna! 



Kto poza sobą już nie widzi świata;

Kto się nie uznał w Wszechharmonii dźwięku

Tonem, co z ducha Arcymistrza wzlata,

I brzmi radością, lub kona wśród jęku:

Ten Boga nie zna! 



Komu służalstwa nie ciążą okowy;

Kto do tyrana nóg trwożliwie pełza

I kto sprośnymi niewolnika słowy

Ducha swojego górny polot kiełza:

Ten Boga nie zna! 



Kto głosu serca nie pytał o radę,

A zawsze tylko rozumem się rządzi;

Kto drugim nie niósł życia lecz zagładę

I kto jest pewien, że nigdy nie błądzi:

Ten Boga nie zna!


Rozstąpiły się obłoki -

Widny, widny duchów Duch!

Ulatują złud pomroki -

Więc podajcie serce, słuch!



Niecielesny - bierze ciało,

Już wypełnion cudów cud!

Kłamstwo z sił się rozebrało

I znikają moce złud.



Duch ziemskie, na kolana!

Duch przedwieczny staje sam -

Prawda w kształty przyodziana,

W blaskach swoich widna wam!



Duchy ziemskie, bijcie czołem,

Oto idzie Pan,

I zamieszka z wami społem:

Nie poznany - będzie znan!