Dusza ma, cierniem uwieńczona

Na białym krzyżu twego ciała

Przybita pragnień mych gwoździami

Schyliwszy głowę, z wolna kona. 



Ja sam, jak Judasz Iskariota,

Za twój namiętny pocałunek

Na dreszcz wydałem ją konania...

Ach, mnie przeraża ta Golgota.


Nadchodzi noc; słońce strwożone ucieka

            I broczy krwią.

Promienie jego najkrwawsze

            Przez oczy

W mózgu mojego głąb

            Zapadły.

Już przyszła noc. Ciemności najtwardsze wieka

            Spadły na oczy:

Strwożony wstecz zwracam wzrok - 

            W mózgu mojego głąb - 

I widzę, jak w mojej krwi

            Skąpane słońca promienie

            - Najkrwawsze -

Goreją w żar i blask,

            Przed którym noc pierzcha

            Na zawsze!